‘We moeten thuis terug naar al het eten tegelijk op tafel’ | Netherlands News

De Amsterdamse Meike Krüger (45), psychotherapeut en eetfanaat, schreef haar eerste kookboek. Over tafels vol eten, uit vijftien verschillende landen.

Charlotte Kleyn

“Laatst had ik een taart gebakken voor een personeelsuitje bij de GGD. Mijn collega’s vroegen bezorgd of ik er sichuanpeper of orgaanvlees in had gedaan, maar het was gewoon een simpele chocoladetaart.” Die collega’s kennen ongetwijfeld het insta-gramaccount van de Duits-Amsterdamse psychotherapeut Meike Krüger: @mokumeet, Ze begon er vier jaar geleden mee, om in aanraking te komen met mensen die net zoveel van eten en koken houden als zij.

Inmiddels heeft ze een groot culinair netwerk opgebouwd en platatst ze regelmatig foto’s van haar favoriete eetadressen en creaties in de keuken. En ja, ze maakt graag orgaanvlees – daarover later meer – en van sichuanpeper is ze ook niet vies. Maar bovenal is men onder de indruk van het ogenschijnlijke gemak waarop Krüger elke avond haar tafel volzet met schalen eten. Precies daarover gaat haar boek Een Tafel Vol., dat vrijdag verschijnt: in vijftien hoofdstukken geeft ze recepten uit vijftien landen om de tafel mee vol te zetten. Van Libanon tot Korea, Peru tot Spanje en Rusland tot Turkije.

Tovenaar

“Vrienden noemen me weleens een tovenaar: als ze komen eten ga ik een half uurtje de keuken in, en kom ik er met tien gerechten uit. Maar alles is dan al voorbereid: ik heb een strakke planning.” Krüger zit aan een lange eettafel in haar appartement tussen de Amstel en Artis, waar ze wont met haar man en dochter van tien. Zesentwintig jaar geleden kwam ze vanuit Duitsland naar Amsterdam. Ze leerde de taal, begon aan een study psychologie en ging nooit meer weg. Inmiddels werkt ze als psychotherapeut, vocal met mensen met een angststoornis. “Heel waardevol en fijn werk, maar soms zwaar om mee thuis te komen. Koken is voor mij dan een uitlaatklep. Ik word heel rustig als ik een uur groente sta te snijden.”

Voor vandaag heeft ze ook het een en ander voorbereid, uit het hoofdstuk Georgië. De adzjika’s (kruidenpasta’s) staan ​​al in de koelkast, het deeg voor de chatsjapoeri (brood met kaas, boter en ei), heeft ze zojuist gemaakt. Ze rolt het deeg uit als een bootje en verdeelt er een mengsel van feta, Gouda en geklutst ei over. Dan vouwt ze de randen op en zet ze het brood in de oven van haar kleine keuken.

“Vroeger maakte ik hier meergangenmenu’s als vrienden en familie kwamen eten, en daarbij nog aangepaste gerechten voor alle diëten en eetvoorkeuren. Dan ging iedereen heel lief de borden tussendoor naar de keuken brengen en was het hier binnen de kortste keren ontploft. Daarbij was ik het grootste deel van de avond in de keuken en niet bij mijn gasten. Hoe ik het nu doe, vind ik veel fijner: ik zet alles in én keer op tafel en de rest van de avond sta ik niet meer op, alleen om het dessert uit de koelkast te halen. Gezelliger en logischer ook: iedereen pakt waar ie zin in heeft.”

Meike Krüger: ‘Als mijn uitgever me had gelaten, had ik nog tien landen extra gekozen, zoals Japan, Maleisië, Vietnam en Suriname.’Beeld Brenda van Leeuwen

Krüger noemt haar boek een pleidooi om thuis terug te keren naar service la française, waarbij al het eten tegelijk op tafel komt. Dat was eeuwen het gebruik in Europa, tot rond 1800 de service la russe opkwam, waarbij eten in afzonderlijke gangen werd geserveerd.

“Mensen krijgen vaak een kortsluiting als ze voor veel gasten moeten koken – denk aan al die tips voor stressvrije feestdagen. Maar je kunt ook alleen drie gerechten koken en er verder lekker brood, olijven en ingeblikte vis bij kopen. In mijn boek probeer ik die angst weg te nemen, eigenlijk zoals ik ook in mijn praktijk doe.”

Dille, knoflook en granaatappel

Alle landen in Een Tafel Vol. heft Krüger bezocht. “Al jaren reis ik zoveel als ik kan, en als ik reis ben ik vooral aan het eten. Vaak heb ik al een heleboel voorwerk gedaan. Zo leerde ik twintig jaar geleden ook de Georgische keuken kennen: ik was in Moskou en had een lijst gemaakt met restaurants waar ze kookten uit verschillende Russische regio’s en voormalige Sovjetlanden. Zo kwamen we in een kelder waar je Georgisch kon eten. Ik wist niet wat ik zag: in alle gerechten zat én koriander én peterselie én basilicum én dille én knoflook én ui én granaatappel – dat soort eten was hier nog helemaal niet bekend. Er waren gevulde broden met vlees of kaas, kruidenpasta’s, bonen, en nog veel meer. Op die reis ben ik meer Georgisch gaan eten; thuis kookte ik het enige boek dat ik kon vinden helemaal stuk. En toen ik vijf jaar geleden eindelijk naar Georgië kon gaan, heb ik zoveel mogelijk geproefd, kookcursussen gedaan en wijnbedrijven bezocht.”

Ondertussen breekt Krüger vier eieren bowen de chatsjapoeri. “Ik maak de Adzjarische versie, met in het midden zachte eidooiers. Vlak voor je hem eet, roer je de dooier met wat boter door de gesmolten kaas.” Ze servert er een Georgische aardappelsalade bij met bietjes, radijsjes en verse kruiden, en een tomatensalade met granaatappelpitjes.

“Als mijn uitgever me had gelaten, had ik nog tien landen extra gekozen, zoals Japan, Maleisië, Vietnam en Suriname. Maar goed, uit deze vijftien keukens kook ik het vaakst.” Het orgaanvlees dat ze ook graag op tafel zet, haalde het boek niet, op de Peruaanse spiesjes van runderhart en Thaise laab (salade met geroosterde rijst en kruiden) met kippenlever en -hartjes na.

“Ik heb mijn eigen gezin zover dat ze het eten, maar ik weet dat de meeste van mijn vrienden er niet op zitten te wachten, en lezers waarschijnlijk ook niet. In veel landen is het gebruikelijk om alle onderdelen van een dier op te eten. Ik ben ermee opgevoed, op de boerderij van mijn ouders. Wij aten vrijwel alleen ons eigen vlees, groente en fruit. Toen ik een jaar of acht was maakte ik de kippen schoon en als beloning kreeg ik het hartje en levertje, dat mijn moeder even door de bloem haalde en in boter bakte. Toen ik op mijn negentiende naar Nederland kwam, zag ik in de supermarkt bakken met levertjes. Waarschijnlijk voor de honden bedoeld, maar ik vond het zó’n luxe.”

Levertjes, hartjes en niertjes: graag, maar je hoeft Krüger niet wakker te maken voor iets zoets. “Maar aangezien de meeste mensen wél van toetjes houden, vind ik het bij een etentje horen. In mijn boek staan ​​ze daarom wel. Die vind ik trouwens wel allemaal lekker, want ze zijn niet te zoet.” In het Turkse hoofdstuk staat bijvoorbeeld een granita van watermeloen met pistache en olijfolie. Waarop een Turkse vriendin zei: “Leuk bedacht Meike, maar dat gaat een Turk natuurlijk nooit als toetje eten, doe mij maar die baklava.”

Meike Krüger: Een Tafel Vol.Carrera, €35,-.

Filmfoodavonden

Vanaf november organiseert Meike Krüger met Maureen de Jong van ‘t kleinkookbedrijf een reeks film- en foodavonden in Tugela85 in de Transvaalbuurt: je kijkt een eetfilm en krijgt op de film geïnspireerde gerechten. “Na heel wat nét niet geslaagde foodfilmevents bezocht te hebben, willen we laten zien dat het beter kan. We beginnen met een onovertroffen klassieker uit de foodfilmgeschiedenis: spaghettiwestern meets ramen,” aldus De Jong. zie www.kleinkookbedrijf.nl,

Leave a Comment